Lina Kuzo (Róże, Fiołki i Aniołki)

Nazwa „Róże, Fiołki i Aniołki” kryje w sobie bardzo osobistą i wzruszającą historię właścicieli restauracji. Pochodzi z wpisu do pamiętnika – „Na górze róże, na dole fiołki, a my się kochamy jak dwa aniołki” – te proste słowa stały się symbolem uczucia, ciepła i autentyczności, które wyraźnie czuć w tej restauracji. Jako szefowa kuchni mam poczucie, że ta historia przenika również do kuchni – do smaków, zapachów i atmosfery, które razem budujemy każdego dnia. To miejsce ma duszę, a jego nazwa jest jej najpiękniejszym wyrazem.

Jesteśmy jedną z najstarszych restauracji w powiecie, dlatego moja filozofia kulinarna naturalnie wyrasta z tradycji. Opieramy się na sprawdzonych klasycznych przepisach i polskiej kuchni domowej – takiej, która budzi wspomnienia, daje poczucie bezpieczeństwa i kojarzy się z ciepłem rodzinnego stołu. Najważniejsza jest dla mnie wierność smakom, które znamy od pokoleń. Gotujemy prosto, uczciwie i z szacunkiem do tego, co było przed nami, jednocześnie dbając o jakość produktów i staranność wykonania. Chcę, by nasi goście czuli się u nas jak w domu – żeby każde danie było nie tylko posiłkiem, ale też powrotem do znanych, bliskich smaków.

Zdecydowanym numerem jeden jest zestaw z de volaille’em – nadziewanym masłem lub serem. To klasyka, do której wiele osób wraca regularnie, bo łączy w sobie domowy smak, perfekcyjne wykonanie i solidną porcję. Tuż za nim plasuje się wątróbka drobiowa z cebulką i jajkiem, delikatnie podlana białym winem – danie, które potrafi pozytywnie zaskoczyć nawet osoby, które wcześniej nie były do wątróbki przekonane. Trzecie miejsce zajmuje tradycyjny kotlet schabowy – prosty, ale dopracowany w każdym detalu, dokładnie taki, jaki pamiętamy z domowej kuchni. Warto też wspomnieć o czerninie, jednej z najbardziej kontrowersyjnych polskich zup. U nas ma ona wierne grono miłośników, wielu gości uważa ją za najlepszą, jaką jedli. To dowód na to, że tradycja, jeśli jest dobrze przygotowana, potrafi obronić się sama.

Pizza ma u nas swoją własną historię i nie pojawiła się w menu przypadkiem. Jej początki sięgają podróży właściciela do Aten, gdzie poznał Panagiotisa Pantelidisa. To właśnie tam narodziła się fascynacja smakami śródziemnomorskimi i przekonanie, że tę jakość, prostotę i aromaty koniecznie trzeba przenieść do Polski. Wkrótce potem dawna przestrzeń magazynowa została przebudowana na pizzerię, w której powstał piec opalany drewnem, a do menu trafiły receptury inspirowane kuchnią grecką. Właśnie dlatego do dziś serwujemy dania z pieca w stylu greckim – wypiekane tradycyjnie, pełne smaku i charakteru, będące pięknym uzupełnieniem naszej klasycznej polskiej kuchni.

Dość spora część naszego menu jest inspirowana kuchnią kujawską, która od zawsze była kuchnią prostą, domową i opartą na tradycji. Wyraźnie widać to w zupach – takich jak czernina, żur czy rosół – które są głęboko zakorzenione w regionalnej kulturze kulinarnej. Ważne miejsce zajmują również pierogi oraz dania z wieprzowiny, przygotowywane według klasycznych, sprawdzonych receptur. W miarę możliwości korzystamy z oferty regionalnych dostawców, dbamy o to, by to, co trafia na talerz, było nie tylko smaczne, ale też związane z miejscem, w którym jesteśmy. To właśnie lokalność i tradycja sprawiają, że nasza kuchnia jest tak bliska ludziom.

Jakość to dla mnie absolutna podstawa, dlatego zaczyna się ona dużo wcześniej niż w samej kuchni. Zwracam dużą uwagę na pochodzenie, świeżość i powtarzalność składników, bo tylko na dobrej bazie można zbudować uczciwą, smaczną kuchnię. Nie idziemy na skróty – wolę menu prostsze, ale oparte na sprawdzonych produktach. Sięgamy więc po świeże mięsa, drób, jaja, nabiał, warzywa i ziemniaki od regionalnych producentów, których znamy i którym ufamy. Dzięki temu mamy realny wpływ nie tylko na autentyczny smak, ale też właśnie na jakość dań – której bardzo oczekują od nas goście. Jednocześnie wspieramy lokalne gospodarstwa... To podejście idealnie wpisuje się w charakter naszej kuchni – tradycyjnej, domowej, osadzonej w lokalności.

Inowrocław jest miastem gastronomicznie dość specyficznym. Oczywiście mieszkańcy chętnie chodzą do restauracji, ale połowę naszych gości stanowią turyści. Miasto jest znane przede wszystkim z sanatorium – duża grupa przyjezdnych to kuracjusze oraz ich rodziny, chętnie korzystający z miejscowej oferty gastronomicznej. Gastronomia w Inowrocławiu rozwija się zatem w swoim własnym tempie, odpowiadając zarówno na potrzeby mieszkańców, jak i smakoszy z zewnątrz. Róże, Fiołki i Aniołki funkcjonują jako kawiarnia, restauracja i pizzeria, co daje dużą elastyczność wyboru. Nasze menu jest wyjątkowe także dlatego, że goście mogą komponować zestawy indywidualnie, zgodnie z własnymi preferencjami. Śmiało mogę powiedzieć, że staramy się wyznaczać trendy – regularnie czerpiemy inspiracje ze szkoleń oraz restauracji, które mają w sobie autentyczność, charakter i „tę moc”. Jeśli chodzi o lokalną scenę gastronomiczną, nie postrzegamy jej w kategoriach konkurencji. Nie jest nas wielu i każda restauracja ma swoich wiernych miłośników, co tworzy zdrową, przyjazną i różnorodną atmosferę w mieście.

Życie w dużej mierze zdecydowało za mnie. Swoją przygodę z gastronomią zaczęłam dziesięć lat temu zupełnie niepozornie – od pracy dorywczej na 2-3 miesiące. Jak to jednak bywa w tej branży, gastro szybko stało się stanem umysłu. Zanim się obejrzałam, kuchnia wciągnęła mnie bez reszty, gotowanie przestało być tylko pracą, a stało się codziennością i pasją. W pewnym momencie musiałam podjąć decyzję, czy chcę iść tą drogą dalej i zmierzyć się z większą odpowiedzialnością. Zdecydowałam się na to wyzwanie i w 2020 roku objęłam stanowisko szefowej kuchni. Paradoksalnie był to jeden z najtrudniejszych momentów – tuż po tym przyszła pandemia COVID-19. Nie było łatwo, sytuacja wymagała ogromnej elastyczności, świetnej pracy zespołowej i wiary w to, co robimy. Jak widać, daliśmy radę, a doświadczenie to tylko umocniło mnie w przekonaniu, że gastronomia to nie zawód z przypadku, lecz droga, którą wybrałam świadomie.

Zdecydowanie tak – sala restauracyjna ma urokliwą, ciepłą atmosferę. Jest romantyczna, z wyraźną nutą vintage, a naturalne drewno i cegła tworzą przestrzeń, w której goście czują się jednocześnie wyjątkowo i swobodnie. Wnętrze zostało wykończone przez lokalną artystkę, mistrzynię malarstwa, grafiki i dekorowania Edytę Lasotę, każdy kąt zachwyca więc detalem i charakterem. Kuchnia, w przeciwieństwie do sali, jest nowoczesna i doskonale wyposażona – pozwala nam utrzymywać wysoką jakość, pracować wydajnie, wprowadzać nowe techniki obróbki. W kuchni nie ma polityki – od lat tworzymy zgrany polsko-ukraiński zespół, który codziennie z tą samą perfekcją podchodzi do każdego dania. Właściciel restauracji od zawsze powtarza, że jesteśmy jak rodzina. I dokładnie tak gotujemy – jak w domu, dla najbliższych. Z sercem i myślą o tym, by każdy gość poczuł się u nas naprawdę dobrze.

Sprawą najtrudniejszą, najbardziej wymagającą – obok problemów związanych z czasem pandemii – było zbudowanie silnego, samodzielnego zespołu kucharzy, na którym do dziś opiera się serce restauracji. Zawsze powtarzam, że jeśli ma się pewnych ludzi, każdy problem staje się jedynie kwestią pracy i czasu. Zwłaszcza dziś, w erze AI, to właśnie ludzie pozostają najcenniejszym zasobem.

Najlepsze momenty to te, kiedy z sali słyszę: „następnym razem” albo „jak zawsze”. Kiedy w restauracji nie ma wolnych miejsc, a przy stołach spotykają się różne pokolenia i różni ludzie, których łączy smak. Ogromną radość daje mi też chwila, gdy goście mówią, że trafili do nas z polecenia – to dla nas największy komplement. To także momenty, gdy czuję, że kuchnia naprawdę działa jak dom: każdy zna swoje miejsce, wszyscy sobie ufają, a jedzenie wychodzi z serca. W takich chwilach wiem, że mimo trudów i odpowiedzialności jesteśmy na właściwej drodze.

W przyszłości planuję wzmacniać menu, jeszcze bardziej koncentrując się na tradycyjnej kuchni staropolskiej i kujawskiej, z wyraźnym naciskiem na lokalne produkty sezonowe. Kluczowe pozostaje dla mnie inwestowanie w ludzi – w ich rozwój, pasję i poczucie odpowiedzialności. To oni są sercem tej restauracji i to dzięki nim możemy iść naprzód. Moim marzeniem jest, by tempo dzisiejszego świata i nowoczesne wymagania nie wymazały z naszej kuchni tradycji. Chciałabym, żeby zawsze było miejsce na smaki z szacunkiem dla przeszłości, przyrządzane z wrażliwością, spokojem i sercem, żeby przy stole wciąż można było czuć się jak u babci, jak w domu.